Władze w Teheranie stawiają na rozwój kolejowych przewozów towarowych – zwłaszcza na liniach do Chin. Ma to być recepta na ograniczenia w transporcie ładunków przez Cieśninę Ormuz. A w przyszłości realna alternatywa dla transportu morskiego.
Irańczycy szybko odbudowali sześć mostów i wiaduktów kolejowych, które uległy uszkodzeniu podczas ataków lotnictwa Izraela i USA w trakcie wojny tych państw z Iranem. Uszkodzenia okazały się niezbyt duże i szybka naprawa umożliwiła ponowne otwarcie ruchu kolejowego do Chin, w korytarzu Sinciang-Teheran. Pierwszy pociąg z Chin do Iranu dotarł w 2016 roku, pokonując trasę z Yiwu do Teheranu w ciągu 14 dni. Ten czas ma się znacznie skrócić po wybudowaniu nowej linii kolejowej w Kazachstanie: Ayagos — Bahty.
Chińskie pociągi wożą do Iranu w kontenerach m.in. sprzęt elektronicznych, samochody i części samochodowe, towary AGD, odzież oraz obuwie. Persowie wywożą zaś swoje towary przemysłowe oraz ropę naftową. Wywóz ropy ma szczególne znaczenie wobec sytuacji w Cieśnienie Ormuz, choć na pewno pociągi nie są w stanie zastąpić tankowców. Ale kolej może pomóc władzom w Teheranie na minimalizowanie skutków wojny z Izraelem i USA. Więc odbudowa uszkodzonych mostów kolejowych to dobra wiadomość dla Iranu.
Tym bardziej, że Iran planuje rozbudowę infrastruktury kolejowej także w kierunku Turcji i Rosji. Na początku grudnia 2025 roku rządy w Teheranie i Ankarze potwierdziły rozpoczęcie wspólnego projektu budowy linii kolejowej Marand–Czeszme-Sorija. Będzie to kluczowy odcinek (200 km) przyszłego euroazjatyckiego korytarza kolejowego. Jako część Nowego Jedwabnego Szlaku, który umożliwi przewozy ładunków między Turcją, Iranem oraz Pakistanem i dalej Chinami. Zresztą Chiny i Pakistan realizują szerokie plany rozwoju infrastruktury kolejowej łączącej oba państwa.
Natomiast tuż przed wybuchem wojny amerykańsko-izraelsko – irańskiej, Rosja i Iran ogłosiły rozpoczęcie budowy linii kolejowej Raszt – Astara, która umożliwi bezpośredni przewóz ładunków między obu krajami. Wszystkie te projekty pozwolą Iranowi na dywersyfikację kierunków handlowej wymiany międzynarodowej.